My one way ticket to Bali

‘If your dreams don’t scare you, they are not big enough’

After leaving the place I called home for ten years, my partner, my dear dog and cats, our friends, my house and the car, I went to live on my own in a small apartment in a nearby city. I needed this, I needed to be on my own to learn more about myself and grow in different ways.

I have had the urge to travel for years, repeating itself over and over. Somehow we couldn’t make it happen together. So there I was, on my own in my new house, no animals or partner waiting for me to come home. I wanted to go and travel but I knew that the process of letting go all that you have loved for so long, needed time and attention. In my opinion it would be better to process everything, go through the hard part of letting go and get comfortable on my own, at home in the Netherlands before I went traveling.

So I ate that big bucket of shit. It took me about six months before the pain reduced enough to be able to start building my new life. In this year things changed at my job, it went from my dreamjob to a job where I was fighting against the system and the changes all the time, really quickly. So after a year I made the choice to quit. I studied for 7 years to do this job because I wanted a job I loved, this was not the case anymore so I stayed true to myself, got my priorities straight and left. This was also the point where I decided to go traveling as soon as possible.

I started doing my homework about traveling in February, looked for jobs in other nations, tried to get a second job. I didn’t care how I was going to manage, I was determined I would go and travel. Then, lucky as I was, I took a good deal with the company I worked for. I was going to leave in July with enough money for my travels because of this deal and the money I could save in that period.

On the day I signed the contract to quit, I booked a one way ticket to Bali.

The weird part was, I was not that excited as I expected, I think that the main feeling I was experiencing was fear, fear for the unknown. During the months between booking and leaving I went through an emotional roller coaster. Sometimes I was excited but never that much because of fear spoiling it every time. So I made it a practical process, just get shit done. I got all the stuff I needed, I took care of arranging everything well enough to be able to leave for an unknown period of time. In the last two months I visited almost all of my friends to say goodbye and enjoy my time with them. A month before I left I moved out of my apartment. That was pretty hard because I really came to love that place. But after I moved out and moved in at my dad’s place it felt good to break free from the material attachment. It also took a bit of the stress away, because being without my own house felt really good. I realized home was not the house you live in, home is where your friends and family are. And maybe home is in your heart.. I felt comfortable with myself, no matter where I was, so maybe I am my own home.

A week before I left, the stress suddenly rose up very high, I even had a migraine on a festival, a festival I had been looking forward to a whole year! And I, believe it or not, got the first fucking hemorrhoid in my life haha! I could not really enjoy things like I usual do, I slept bad because every time I woke up the tension in my body stopped me from falling asleep again. At one point, when I was with my two very best friends, I broke down and cried. A thing I did not really allow myself to do because what I was about to do should be fun, right? But of course it helped me to get rid of some tension in my body and with those loving people around me, who said just the right things, it was good to let it be and accept my emotions.

D-day, the day I took the flight. I really had to drag myself to the airport. My dear friends and amazing mother were with me. We all had a hard time saying goodbye but I am so thankful they were with me on that big life-changing and extremely terrifying moment.

IMG_4387

I got on my first flight to London Heathrow and I had a hard time not getting too emotional. On Heathrow Airport I could not hold it anymore and had to stop at all the restrooms I passed during my way to the gate, to let go some of the tears that I was trying to keep inside. In the plane to Kuala Lumpur, I broke down. It was dark so I could let it all go (no I don’t cry in public, yes that is stupid but that is another topic, let’s talk about that later). My doubts reached their peak, I was even a bit disappointed in myself for thinking I was up for this. All these months I believed that once in the plane, the fear would make room for excitement, but it didn’t. I was scared as fuck and didn’t know what to do. I was sitting in an airplane, left my whole life behind, flying to the other side of the world without knowing I could do this.. I must be insane.

When I arrived in Singapore, after a transfer in KL, my luggage was not there. They promised they would send it to Bali if they located it. So I took my next flight and went to my homestay in Kuta. It took them 5 days to get me my backpack, so the start was pretty shitty. But it turned out to actually be good for me. I learned to accept things the way they are and after a couple of days I started to enjoy being abroad, although Kuta was shit. When I came to the point where I really accepted the fact that my bag was lost, they called me they found it. That evening, while watching the sunset on the beach, I that it would take me a long time before I would go back home because I loved this life already!

‘Happiness is on the other side of fear’

 

Nederlandse vertaling:

‘Angst en geluk zijn tweelingzusjes – Herman de Coninck’

IMG_4385

Anderhalf jaar geleden heb ik na 10 jaar mijn relatie  verbroken, ik heb mijn leven, mijn wereld, achter me gelaten. Om verder te ontwikkelen moest ik alleen zijn en ik wilde ontzettend graag gaan reizen. Dit verlangen zat al zo lang in mij, smekend om gehoord te worden. Het was tijd, tijd om te gaan..  Later heb ik mijn baan en mijn huis opgezegd om ultieme vrijheid te gaan ervaren tijdens mijn eerst backpack ervaring en mijn eerste verre reis in mijn eentje. Het klinkt zo makkelijk, maar het verbreken van mijn relatie is het moeilijkste wat ik in mijn leven heb gedaan. De man waarmee ik al 10 jaar mijn leven deelde, onze hond en 2 katten en ons huis. Het deed ontzettend veel pijn om dit los te laten maar ik had geen keuze, ik moest voor mezelf kiezen, ik had het gevoel vast te zitten en niet verder te komen. Het liefst ging ik direct op reis maar ik wist dat dit proces van loslaten, tijd, ruimte en aandacht nodig had. Los laten is voor ons mensen ontzettend moeilijk omdat we ons hechten aan de wereld om ons heen, we denken er afhankelijk van te zijn. Dus ik heb besloten om voorlopig mijn weg te vinden in Groningen, de tijd te nemen voor het rouwproces wat erbij komt kijken en te wennen aan het alleen zijn. Dit was een zware weg en het heeft me 6 maanden gekost, waarin ik alle pijn heb geprobeerd te omarmen en ervaren, voordat ik kon beginnen met opbouwen.

Bijna een jaar later heb mijn baan opgezegd, het was tijd om op reis te gaan. Mijn baan was 7 jaar lang mijn droombaan, maar het laatste jaar waren er zoveel veranderingen waardoor ik geen plezier meer had in mijn werk.  In het begin was het nog onduidelijk hoe ik dit wilde gaan doen, ik had nog geld om te reizen dus ik ging me orienteren op werken in het buitenland want hoe dan ook ik moest weg uit nederland. Uiteindelijk na meerdere gesprekken met mijn werkgever hebben we afgesproken dat ik per 1 juli stop met werken. Dit gaf mij nog wat tijd om te sparen en ik had nog wat rechten, waardoor ik tegen die tijd een reis door Azie kon maken.

Ik heb na het ondertekenen van de beeindiging van mijn contract een enkele reis geboekt naar Bali.

Ik had verwacht ontzettend blij te zijn maar ineens maakte het verlangen naar het avontuur plaats voor spanning, ik denk dat ik gerust kan zeggen angst. De maanden voor vertrek doorging ik een emotionele rollercoaster. Van enthousiasme naar spanning, voornamelijk spanning moet ik eerlijk toegeven en weer terug. Toch was het gevoel dat ik dit moest doen sterker, er was geen keuze, ik zou mijzelf te rest van mijn leven niet kunnen vergeven als ik dit niet zou doen.

Ik heb besloten om mijn huurwoning op te zeggen om het ultieme gevoel van vrijheid te kunnen ervaren. Als je geen thuis hebt, is er ook niet zoveel om naar te verlangen, wat meer ruimte vrij maakt voor het ervaren van de vrijheid. Dit vond ik erg moeilijk omdat ik echt van dat plekje was gaan houden.

Een maand voor vertrek ben ik verhuist naar mijn vader. Gelukkig had ik  vrede met de verhuizing en viel de mate waarin ik mijn huis miste me reuze mee, het was weer een stap dichter bij mijn reis. Het was ook een bijzondere ervaring om me los te maken van het materialisme. Ik kon me nu in alle rust mentaal voorbereiden.  In deze periode ben ik veel van mijn vrienden en familie gaan opzoeken om afscheid te nemen en te genieten van onze tijd samen. Met veel intensiteit heb ik van iedereen genoten, maar doorging ik ook een rollercoaster van emoties. Van enthousiasme naar angst voor het onbekende, naar voorpret en van gezonde spanning naar intens liefhebben. Ik ben  mij in deze periode wel gaan realiseren dat thuis is waar je vrienden en familie zijn. Ik zat naast de spanning goed in mijn vel en realiseerde me ook dat je misschien zelf  wel je eigen thuis bent.

De angst werd groter naarmate de datum van vertrek vorderde. Ik was bang dat ik mezelf had overschat, dat ik misschien niet gemaakt ben voor het rondreizen en nu heb ik alles opgezegd! Ik had eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten.  Zoveel vragen, zoveel twijfels en onzekerheden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er maar zelden zin in had, ik ervaarde vooral angst en spanning.

In de laatste week voor mijn vertrek was bij twee van mijn beste vrienden, we waren naar een driedaags festival geweest en ik werd weer eens wakker met een overweldigend gevoel van zenuwen,deze gierden door mijn lijf.  Ik ben naar de winkel gelopen om boodschappen te doen, mijn buik kriebelde zo erg dat ik de broodjes die ik had gekocht zelf niet kon eten. De zenuwen transformeerden zich in verdriet dus ik ging de afwas doen, om mezelf af te leiden. Tijdens de afwas kwamen de tranen, het voelde  wel goed om deze te laten gaan. Tot nu toe was het spanning, welke er niet maar niet uit kwam omdat ik vond dat ik hetgeen ik ging doen leuk behoorde te vinden. Na een poosje kwam een van mijn vrienden de keuken binnen lopen en zag dat ik in tranen was, waarop hij reageerde; “he he, eindelijk”. Zijn reactie liet me vrede hebben met het feit dat ik het eng vond en dat tranen daarbij misschien best op hun plek waren.

IMG_4386Dan, een paar dagen later, is daar het moment van vertrek. Op Schiphol met mijn lieve vriendinnen en mijn fantastische moeder. Oh, wat een spanning, mijn gezicht stond strak van de zenuwen. Ik vond het doodeng toen ik in de rij stond om mijn baggage in te checken en met het daadwerkelijk afscheid nemen van de lieve vrouwen in mijn leven voelde ik tranen opkomen, welke ik ook eng vond. Ik ben dus snel door de gate gelopen want in mijn eentje kan ik me het sterkst houden. De eerste vlucht was naar London Heathrow, waar ik elke toilet bezocht om een beetje van mijn tranen toe te laten. Vanuit London ben ik naar Kuala Lumpur gevlogen, een vlucht van 13 uren. Tijdens deze vlucht was het donker in het vliegtuig om ons beter aan te kunnen laten passen aan het tijdverschil. Ik heb mijn tranen laten lopen, de twijfel bereikte haar hoogtepunt. ‘Waar ben ik mee bezig,  ik ga in mijn eentje naar de andere kant van de wereld! Ineens vond ik het een ontzettend slecht plan en baalde ik van mezelf. Hoe kon ik denken dat ik dit zou kunnen, ik ben hier echt toch helemaal niet sterk genoeg voor..  Gelukkig werd dit gevoel minder toen ik aankwam in KL voor een overstap naar Singapore, ineens werd het interessant, het avontuur kreeg haar charme en met meer rust in mijn lijf ben ik aangekomen in Singapore. Daar was mijn baggage kwijt, waaronder ik ook wonderbaarlijk rustig bleef. Na het invullen van een formulier, zij me de garantie hebben gegeven mijn backpack door te sturen naar Bali, heb ik mijn laatste vlucht gepakt naar Denpasar, Bali.

Het heeft 5 dagen geduurd voordat ik mijn backpack had, dit zorgde voor best een moeilijk begin, ik zou niet weten waar ik alles opnieuw zou moeten kopen.. Het bijzondere was dat ik op een bepaald punt realiseerde dat ik de situatie moest accepteren zodat deze was. Nadat het me lukte om dit te accepteren en rust in mezelf vond, werd ik gebeld dat mijn baggage was gevonden en naar mijn homestay zou worden gebracht. Dezelfde avond ben ik de zonsondergang gaan kijken op het strand. Dit was het moment waarop ik wist dat het nog heel lang zou gaan duren voordat ik terug naar huis ga.

IMG_5298
Sunset Gili Trawangan, Lombok. Photo: Elien Polders

One thought on “My one way ticket to Bali

Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: